A conselleira de Economía e
Industria, María Jesús Lorenzana, anunciou hoxe que o Goberno galego vai dar un
paso decisivo na política mineira de Galicia porque nas vindeiras semanas
sacará a concurso os dereitos de explotación de minerais críticos para a
industria europea coa obriga de que as empresas promotoras presenten un plan
social.
Lorenzana compareceu hoxe a
petición propia no Pleno do Parlamento, onde explicou que este será o segundo
concurso mineiro da lexislatura que, como unha das novidades, vai incluír
dereitos mineiros sobre os que hai probada existencia do recurso. Deste xeito,
permitirá solicitar directamente a concesión de explotación de minas de
volframio, estaño e ouro na provincia da Coruña, minerais de referencia para os
sectores da defensa, a automoción e o aerospazo.
Incluiranse, así, os
dereitos de explotación da mina de Corcoesto (tres dereitos mineiros) en Cabana
de Bergantiños, Ponteceso e Coristanco, para ouro e ferro; da Mina San Finx, en
Lousame, para volframio e estaño; e da mina de Santa Comba, que abrangue,
tamén, os concellos de Coristanco e Cabana de Bergantiños, para volframio.
Unhas explotacións que poderían chegar a poñer en valor recursos naturais por
un valor próximo aos 7.000 millóns de euros, coa mobilización de 200 millóns de
investimento directo e a creación de máis de 250 empregos directos e 750
indirectos.
Cómpre salientar que Galicia
posúe 18 dos 34 materiais considerados críticos pola Unión Europea, o que sitúa
a Comunidade “nunha posición de oportunidade que non se pode ignorar; unha
realidade e que conecta directamente co futuro do noso tecido produtivo, do
territorio e da poboación”, aseverou.
Complementariamente, o
concurso incluirá tamén máis de cen dereitos mineiros nas catro provincias para
permisos de investigación. Serán de materias primas clásicas como o caolín, a
arxila, o cuarzo, os feldespatos e o granito, as verdadeiras responsables de
que Galicia sexa a segunda comunidade autónoma en emprego mineiro, lembrou.
Pero tamén de materias primas críticas como o litio, o niobio ou o tantalio, na
zona de Beariz e Beade; ou o cobre, na zona de Becerreá, nunha aposta por
converter a Comunidade nun referente en minería metálica.
Exixencia de plans sociais
Xunto con isto, a
conselleira avanzou como outra das novidades que aos promotores exixiráselles
que incorporen plans sociais punteiros que sexan financiados cunha porcentaxe
dos beneficios dos proxectos. Irán adaptados á realidade social de cada
concello e destinados, directamente á cidadanía, porque non hai dúas comarcas
iguais, dixo. E estarán deseñados a medida da man dos cidadáns, que son os que
mellor coñecen as súas necesidades e os que deben marcar as prioridades.
Segundo precisou, serán
plans que incluirán vantaxes para a mocidade, para que poida formarse, estudar
idiomas, retornar e construír un proxecto de vida na súa terra; que apoien os
maiores; que actúen sobre o tecido económico do territorio, para diversificar,
atraer talento e crear actividade máis alá da propia mina e, sobre todo, plans
concibidos desde o primeiro momento pensando no escenario posterior ao
cesamento da actividade, porque “unha mina ten unha vida útil finita, pero hai
vida tras a mina”, remarcou.
“O plan social non é un
anexo do proxecto industrial, é unha peza angular do proceso de decisión da
Xunta en todas as súas fases. Será determinante: na valoración das ofertas, no
outorgamento dos dereitos mineiros, no seguimento da execución e na avaliación
final. Sen un plan social á altura, non haberá proxecto”, aseverou. “Galicia
quere unha minería moderna, sostible e estratéxica para Europa, pero quere,
sobre todo, unha minería que se note, para ben, na vida da xente”, abondou.
“Esa é a garantía que a lei
dá hoxe aos galegos; esa é a garantía que esta Xunta vai facer cumprir; e esa
é, precisamente, a diferenza entre unha política industrial pasiva e unha
política industrial activa”, asegurou, para concluíu: “Non pode haber unha
negativa sistemática que ignore a situación na que nos atopamos. Renunciar a
desenvolver recursos propios implica depender doutros territorios que non
necesariamente aplican os mesmos estándares ambientais nin sociais. E iso, é o
que nos permite falar dun modelo propio, responsable e orientado ao interese
xeral”.
